 |
|
|
 |
Wannabe a writer / hall of fame / Leander Zimmerman, 2e prijs Kunstbende 2009 |
|
Hoe jij me opat
Het broedt
Ik wil je, ik wil je, ik wil je en misschien, als ik dat maar vaak genoeg herhaal, regelt een vooralsnog niet-bestaande god dat wij elkaar op een dag ontmoeten en dat die dag de geschiedenis ingaat als de enige dag waarop perfecte liefde is gesmeed.
Nee, ik hoef je niet te penetreren, ik hoef niet te voelen hoe jij je ontspant nadat je zingend van plezier je hoogtepunt hebt bereikt, ik wil alleen jouw lijf tegen het mijne, zodat ik je, net voordat je in slaap valt, kan kietelen, waarop je reageert met een chagrijnig brompje en ik tevreden kan gaan slapen terwijl ik mijn hand laat rusten op je buik en met mijn wijsvinger voel hoe mooi jouw navel gevormd is.
In de stilte van een provinciedorp rook ik een filtersigaret en word ik licht in mijn hoofd, waarna fantasieën over hoe jouw stem in de ochtend zou klinken, mij overnemen, zodat ik wazig blijf doorroken tot het moment dat ik onbewust alleen nog filter opzuig.
Aan het einde van de weg staat een boerderij die alleen in de weekends wordt bewoond door een stel yuppen met opzichtig grote auto’s, ik zou je die boerderij in kunnen sleuren en je kunnen verkrachten, terwijl je zou schreeuwen om genade, zachtaardigheid en hete kruidenthee met twee schepjes suiker, dat dan weer wel.
Het bloeit
We hadden elkaar genoeg laten spartelen, besloot jij op een dag en je legde jouw been op het mijne, waarna je resoluut mijn aandacht vroeg met de woorden die in mijn trommelvlies gebrand zijn: ‘Waarom kus je me niet, je voelt toch dat dit is wat de grijze mannen bedoelen met kalverliefde?’
Op de schaarse momenten dat je niet weet wat te zeggen, begin je spontaan een niet-bestaand lied te zingen en op die momenten herinner je me er zonder bombastische pretenties aan dat perfectie niet gepaard hoeft te gaan met kaarslicht, maar dat zij ook kan ontstaan in de slecht onderhouden achtertuin van een huis in een verloederde volksbuurt, terwijl de wolken twijfelen tussen zich legen zonder genade en zich koest houden.
De koeien die geschrokken lijken te zijn van mijn plotselinge gekuch, kunnen mij niet afleiden van jouw gezicht, dat ik door de rook en de vonken zie van het vuurtje dat wij illegaal gestookt hebben, omdat jij je halfbevroren vingers wilde warmen en mijn kille handen daartoe niet in staat waren.
Als ik dan, tegen het einde van de middag, uit de bedding van die rivier waarvan zelfs jij de naam niet kunt uitspreken een steentje pak, valt het me op dat het steentje onorthodoxer is dan jouw gewoonte om de avond af te sluiten met een beschuit met aardbeien, al is het hartje winter, maar dan roep jij me en gooi ik het steentje potsierlijk in de rivier, waardoor het zich, terwijl ik dit schrijf, waarschijnlijk bevindt ter hoogte van dat plaatsje waarvan jij alleen de naam kunt uitspreken.
Tot ik jou kende, maakte ik nooit wandelingen zonder einddoel, maar met jou rondzwerven tussen de net gesloten winkels en de gedrogeerde clochards is een groter genot dan kort nadat ik wakker ben geworden, te horen dat jij mijn lievelings-cd hebt opgezet, omdat je wilde dat mijn ontwaken perfect zou zijn.
Mijn eerste kus, in dat naar jongenszweet ruikende stapelbed, als jij me toen had gezien, had je me op een liefkozende manier uitgelachen en in mijn oor gefluisterd: ‘Kus haar maar, ze wacht al de hele dag op het moment dat jij, gedreven door je prille hormonen, jouw lippen zachtjes op de hare zet.
Gisteren twijfelde ik over wat ik moest aantrekken en overwoog ik om mij niet aan te kleden, omdat jij me naakt het mooist vindt, maar toen drong de harde werkelijkheid van een maatschappij waarin naaktlopers doodlopers zijn zich aan mij op en trok ik een gekreukte blouse uit de kast, waarna ik mij voornam om uit rebellie geen sokken aan te trekken.
Het bloedt
Sommige dingen gebeuren niet om van te leren, maar om te vergeten, zoals het moment dat jij me voor het eerst tot zwijgen maande omdat mijn manische stem je verveelde, ik zweeg toen en voelde dat het draadje dat met nietsontziende precisie tussen ons gespannen was, niet meer terugveerde, maar langzaam een uitgelubberd elastiek begon te worden.
De laatste keer dat ik huilde, was dat om een nagesynchroniseerde dramaserie die zo slecht geacteerd was dat mijn moeder zich terugtrok in de keuken om een kruidkoek te gaan bakken, kun je nagaan hoe sentimenteel je me hebt gemaakt met je continue lieve woorden die je afwisselt met blikken die impliceren dat mijn lot je koud laat en dat je mij alleen gebruikt om je eenzaamheid te bestrijden.
De afgelopen dagen biedt het schoppen tegen levensloze objecten mij troost, zeker wanneer die voorwerpen van tropisch hardhout of massief staal zijn gemaakt, omdat de blauwe plekken op mijn voeten zichtbare herinneringen zijn aan de fladderende lust en ongecompliceerde verlangens naar grenzeloos beminnen die jij voor me koesterde, zoals een kleuter zijn knikkers koestert.
Je at me al die tijd op zoals een te dik roodverbrand jongetje genaamd Jeffrey zijn Magnum opeet aan de rand van een zwembad, waar sommige kinderen stiekem in piesen, dat weet Jeffrey ook wel, je at me op zoals de uitvinder van chocola voor het eerst zijn licht afgebrokkelde tanden in zijn meesterwerk zette, waarna hij van euforie begon te schrokken, je at me op zoals wielrenners eten als ze beseffen dat hun schamele rantsoen hen tot boven de vegetatiegrens moet verheffen, je at me op zoals een leeuw een antilope na dagen honger, een Afrikaan kleffe pap, een grieppatiënt droge toast, een chef-kok de eerste asperge van het seizoen, een verliefd stel camembert rond middernacht, je at me op.
Ik denk aan je en ik glimlach, hoewel ik dat helemaal niet wil, ik wil zielig rillend mijn leven vervloeken en ik wil snotteren, maar jij laat dat niet toe: rotwereld.
Ik mis je, ik mis je, ik mis je en misschien, als ik dat vaak genoeg herhaal, verdwijnt het gevoel, zoals een liefde kan verdwijnen wanneer je haar uitspreekt.
Door Leander Zimmerman, zeventien jaar.
|
|
Naar boven
|
|
|
|
