|
Om twee minuten voor acht meldde ik mij present in de Albert Heijn, ruim op tijd om wat ontbrekende boodschappen voor de avondmaaltijd te doen. Nasi moest het worden, met de overheerlijke satésaus van Suzi-Wan. Dat 'saté' in mijn woordenboek direct na 'Satan' komt, maakt mij altijd wat huiverig om het te kopen, maar ach, na een dag apathisch computeren wil een mens ook wel eens gevaarlijk leven.
Ondanks de dreiging van het occulte heerste er een uitgelaten stemming in de supermarkt. De medewerkers maakten lollige grappen met elkaar en ook de muziek was iets anders dan gewoonlijk: in plaats van de gebruikelijke weke shit van The Carpenters of Gilbert O' Sullivan draaide men rap. Weliswaar geen ribbenkastverknetterende noise van NWA of Public Enemy, maar een soort hiphop voor supermarkten - burgerlijke beats waarover je gemakkelijk woorden als 'komkommer', 'plumpudding' of 'gorgonzola' kon rappen. Zo klonk er bijvoorbeeld een alleszins acceptabele versie van Summertime van DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince uit het plafond.
Al jaren trek ik gekken aan als een stronthoop vliegen, en ook deze avond was het raak. Een verwilderd type dat een karretje voortduwde met veertig potten appelmoes waarop hij kunstig een blikje asperges had geplaatst, begon ineens tegen me te praten, alsof we ons in een talkshow bevonden in plaats van in een winkel.
'Heeft u ook zo'n hekel aan dit soort muziek?' vroeg hij.
'Valt wel mee,' antwoordde ik. 'Het is dan misschien geen Fuck tha police, maar de groove is wel lekker loom, dacht ik zo'
'Ja, dat is precies wat ik bedoel,' zei de man. 'Het is alleen maar ritme, meer niet. Boem! Boem! Boem!' Hij trok een afkeurend gezicht, waardoor hij ineens op een rode kool van 1,50 euro leek.
'Ach, je kunt er wel aardig op bewegen,' wierp ik tegen, en om mijn gedachtegoed te operationaliseren knikte ik met mijn hoofd de maat mee en maakte er wat danspassen bij die ik die nacht had gezien op The Box in een clip van Dr. Dre.
Dit scheen nogal komisch te zijn. 'Hahaha!' lachte de man. 'U kunt het goed nadoen. U moet bij Het Cabaret gaan!'
'Het Cabaret, ja, dat hoor ik wel vaker,' zei ik. 'Maar helaas ben ik het adres van Het Cabaret kwijtgeraakt, dus dat wordt een beetje moeilijk.' Dit hoorde mijn oppervlakkige gesprekspartner echter niet meer, op weg als hij was richting toetjes. Ik bleef nog even staan en liep toen ook maar door, naar de sauzen. Alwaar de schrik mij om het hart sloeg, want de Suzi-Wan satésaus zat niet meer in de oude, vertrouwde blikverpakking, maar in een moderne glazen pot! 'Nieuwe verpakking, dezelfde unieke smaak!' had men er nog wel opgezet, in een lafhartige poging de consument deze flagrante schending van alles wat ooit was door de strot de duwen, maar daar was niks van waar, merkte ik later die avond bij de eerste hap.
En de maaltijd smaakte mij toch al niet, want volledig in de war van het onverwachte gesprek was ik ook nog eens vergeten gehakt te kopen en de seroendeng die ik bij de nasi had gegooid was houdbaar tot maart 1999 en de nasikruiden tot september 1998 en de Atjar Tjampoer tot 30 augustus 1944 en na het eten en de opkomende misselijkheid en het achteraf bestuderen van al die data vroeg ik mij af of ik zélf eigenlijk nog wel houdbaar was en ik denk dat ik het antwoord wel weet en volgens mij ga ik zo maar eens enorm kotsen.
|
