|
|
 |
|
|
|
|
|
|
 |
Wannabe a writer / hall of fame / Anita van Breukelen |
|
|
Het is weekend. Ik word langzaam wakker. Ik voel getik op mijn hoofd. Iemand bijt zachtjes in mijn haar. Ik zucht. Het is weer zo laat. Ik doe net alsof ik slaap. Ik heb geen zin. Maar de aanhouder denkt te winnen. Opdringerig neemt hij bezit van mijn helft van het bed. Ik kreun. Niet van genot. Van irritatie.
Weer een tik op mijn hoofd. Zijn tong schraapt langs mijn been. Ik beweeg niet. Ik doe het niet. Ik wil uitslapen. Daar geniet ik nou eenmaal van. Zeker in het weekend. Door de weeks laat hij me wel met rust, dan worden we samen wakker van de wekker en begint het ochtendritueel. Haasten. Wassen, aankleden, ontbijten, tandenpoetsen, en naar het werk. Geen tijd voor andere dingen.
Maar in het weekend heb ik geen leven. Ik voel aandrang om te plassen, maar dan verraad ik mezelf. Ik voel weer die tong, nu op mijn hand. Hij duwt zijn lichaam nog dichter tegen me aan. Ik ken het scenario. Het heeft geen zin om te doen alsof ik slaap. Ik kijk op de wekker. 8.56. Ik kijk de aanhouder boos aan. Hij verblikt of verbloost niet. Ik stap mijn bed uit, wankel naar beneden en schenk voor mezelf een kop koffie in. Ik ga op de bank zitten, zet de t.v. aan en struin teletekst af. De kamerdeur gaat zachtjes open. Daar is de aanhouder weer. Hij vleit zich naast me neer. Hij wil gestreeld worden. Ongeveer vijf minuten. Dan gaat hij naar buiten. Mijn grote, rode, verwende kater. En duik ik weer mijn bed in.
|
|
Naar boven
|
|
|
|
|
|
