|
|
 |
|
|
|
|
|
|
 |
Wannabe a writer / hall of fame / Kaat Roozal |
|
|
Mijn huis groeit dicht met overbodige dingen. Hup, weg met die rotzooi! Ook het Christushoofd moet eraan geloven. Een gipsen afbeelding van het hoofd van Jezus. Levensgroot, inclusief doornenkroon en gekwelde blik, vastgeklonken op een lelijk houten kruis. De punt van zijn neus is afgebroken, van zijn baard ontbreekt de rechterhelft, ook zijn kroon is flink gehavend. Zolang ik me kan herinneren lag het beeld bij mijn ouders op zolder. In mijn jeugd was het nog heel. Tijdens het opruimen van het ouderlijk huis is Jezus op onverklaarbare wijze in mijn auto terechtgekomen, en daarna dus in mijn kast. Niet in de schuur, dat leek me een soort van heiligschennis. Het beeld is kapot, het is lelijk, ik ben allang niet meer katholiek: hup in de kliko met Jezus. Als ik de klep sluit, kijkt hij me gekweld aan. Tja, nee, dat kan toch niet. Jezus in de kliko.
Ik haal hem eruit en leg hem op de kast in de kamer. Daar ligt hij me de volgende dag nog aan te kijken met zijn intens droeve blik en zijn gehavende neus. En nu? Hij moet weg, maar hoe werk je een heilige op een nette manier weg? Ik herinner me een Jozefbeeld dat ik als kind aan gruzelementen heb gegooid om stoepkrijt te hebben. De tikken die ik toen van mijn moeder kreeg waren zo traumatiserend dat ik het nu, decennia later, niet in mijn hoofd haal om het beeld kapot te gooien. Ik denk een oplossing te zien als ik 's avonds de honden uitlaat. Op de hoek van de straat ligt een berg grofvuil. Morgen komt de vuilniswagen. Ik leg Jezus zacht op een deken die er al ligt en hoop stiekem dat er een morgenster langskomt die het beeld een nieuw leven wil geven. Dat gaat vast gebeuren. 's Nachts word ik wakker van een enge droom. Ik herinner me hem niet precies maar op het randje van mijn geheugen hangt een beeld over hel en verdoemenis. Ik ga mijn bed uit en kleed me aan. De honden kijken me vreemd aan als ik ze om vier uur 's nachts uitlaat. We halen Jezus weer op en leggen hem terug op de kast. De enige optie die ik nu nog bedenk, is dat ik hem vergeet als ik ooit verhuis.
|
|
Naar boven
|
|
|
|
|
|
