|
|
 |
|
|
 |
 |
|
 |
 |
Wannabe a writer / hall of fame / Judith Valentijn |
|
|
Zelfs als ik heel erg diep nadenk, kan ik geen enkele reden bedenken om mee te doen. Goed, ik ben een sadomasochistische dromer, maar deze pijn is niet eens meer leuk. Ook al ben ik een begenadigd schrijfster en wil ik broodschrijver worden later als ik ooit groot word, maar ontdekt worden gebeurt niet terwijl je een kort verhaaltje voorleest.
En al zeker niet in een afgeladen Paard van Troje, met allemaal mensen die zichzelf -overigens geheel onterecht- een stuk interessanter vinden dan het literaire genie die vermomd als bang meisje op het podium haar verhaaltje voorleest. En al die grote schrijvers die er rondlopen, hoe moet ik dat voor me zien? Al trillend de hand schudden van Joost Zwagerman en ondertussen iets ontzettend doms zeggen terwijl het de bedoeling was om erudiet over te komen? Zenuwachtig tegen Saskia Noort aanzwetsen dat we zoveel gemeen hebben omdat ik ook schrijf en in haar dorp heb gewoond? Kluun alsnog condoleren met zijn verlies? Hafid Bouazza complimenteren met zijn geslaagde integratie? Als nummer 100 ginnegappend aan Susan Smit vragen of ze haar bezem mee heeft?
Neen, ik doe het niet. Ik zie geen enkele reden. Liever stort ik me op mijn matige baan met geweldige doorgroeimogelijkheden en laat ik het bij dromen. '5 minutes of fame'. De naam zegt het allemaal. Vijf minuten een quasi literair genie zijn, meer krijg je niet. Of geloof je serieus dat je meteen door verschillende uitgevers besprongen wordt die je geniale debuutroman willen publiceren? Maak die roman eerst maar eens af, 5 jaar werken aan een open einde is lang genoeg. Alsof ik niets beters te doen heb dan een avond lang door het Paard te ijsberen om vervolgens vijf minuten beroemd te sterven op een podium in mijn zwarte jurk. Mijn rode jurk doe ik niet aan, die legt teveel de nadruk op mijn goddelijke lichaam en ik heb geen zin in Kluun-kwijl tussen de polkadots. Sowieso heeft een rode hoerige jurk niet echt de uitstraling die je wilt hebben als uiterst serieus te nemen talent. Duidelijk. Ik stuur geen verhaal in. Mijn rode jurk blijft in de kast en mijn abonnement op Nieuwe Revu zeg ik ook op. Sterven kan altijd nog wel, dat hoeft niet 5 minuten lang in een afgeladen Paard.
|
|
Naar boven
|
|
 |
|
|
|