|
Warm is hij... zijn lichaam... Zijn ene hand stil op mijn rug, de andere in mijn nek. Zijn mond op mijn voorhoofd. Roerloos staan we. En ik weet waar hij aan denkt. Aan hetzelfde als waaraan ik nu denk. Aan dezelfde, aan haar. Zijn vrouw. Het begon ooit met een grapje, van mij geloof ik. Ja, soms ben ik grappig, blijkt wel. Hij lachte in ieder geval.
En daarna... al die mailtjes, het tegelijk lunchen, het toevallig -duhh- binnenlopen in elkaars kantoor, praten over iets compleet onbelangrijks maar onze ogen niet van elkaar af kunnen houden. Eigenlijk was het al die tijd opbouwen. Naar dit moment. En dat wisten we. En nu de grens aan het onschuldige bereikt. Zijn hand onder mijn shirt? Onder mijn rok? Zucht... Ik beweeg niet. Ik laat hem zijn strijd voeren. Ik wil dat hij kiest. Wil niet de schuldige zijn. Zijn keuze. Ik heb haar laatst zien lopen, naast hem, ze praatte tegen het jongetje aan haar hand, zijn zoon. Leek niet op hem, leek op haar. Leuke meid wel. Ze liepen over de parkeerplaats, hij de boodschappenkar duwend. Zo snoezig allemaal. En nu... zijn mond op mijn gezicht. Is het ook mijn strijd? Zou het dat moeten zijn? Moet ik hem wegduwen om haar te beschermen? Ik? Maar ik ken haar niet. Weet niet eens of ze wel van hem houdt. Weet niet of ze hem zo graag wil als ik hem wil. En zij kent mij niet. Wat we niet kennen kunnen we negeren toch? Als ze hem trouw wil houden had ze beter haar best moeten doen. Vrouwen moeten solidair zijn, heb ik weleens gelezen. Vond ik ook, toen. Mannen zijn immers geil en onbetrouwbaar en vrouwen moeten daar zelfbewust nee tegen zeggen. Maar hij kruipt bij haar in bed, luistert naar haar verhalen en snoeit haar tuin. Is dat niet waar het om gaat? Hij zou dit niet moeten doen, dat weet ik natuurlijk ook. Het hoort gewoon niet. Gewoon. Punt. Hij is van haar. Maar hij wil haar niet, hij wil mij. Nu. En als hij straks thuiskomt en zij vraagt: "hoe was het op je werk?" zal hij kalm zeggen: "ach, niks bijzonders", de krant pakken en van haar wegkijken. Ik voel zijn nagels in mijn rug... zijn mond... En ik stop met denken. Waarom zou ik ook? Ik ben een vrouw die de zonde waard is.
|
