|
'Jij stinkt naar poep.' Het lieveheersbeestje haalde minachtend haar neus op.
'Als het je niet bevalt ga je maar ergens anders lopen. Ik heb evenveel recht van bestaan als jij,' antwoordde ik venijnig.
'Ik,' merkte het lieveheersbeestje minzaam op, 'ik ben heilig, want ik ben naar Onze Lieve Heer vernoemd.' Daarbij strekte zij parmantig een van haar rode schildjes, zodat ik nog beter haar zwarte stippen kon zien. 'Eigenhandig door hem geschilderd, heeft mijn vader me verteld.'
Alsof dat een excuus was om zich boven anderen verheven te voelen. 'Als je in god gelooft, is dat nog niet per definitie een voordeel. En wat die stront betreft, ik vind het heerlijk ruiken en bovendien gebruik ik het alleen om eieren in te leggen'. 'Mocht je soms denken dat ik ervan eet,' voegde ik er met opgetrokken neus aan toe. 'Trouwens, jij ruikt helemaal nergens naar. Dat is nog veel minder.'
'Voila,' zei het lieveheersbeestje, dat het zo te horen nodig vond af en toe een Frans woord te gebruiken. Er mocht duidelijk geen twijfel bestaan over haar eruditie.
'Huh?'
'Voila', dat is Frans, maar dat gaat zo'n plompe strontvlieg als jij vast boven de pet.'
Ik was het gekat zat. Strontzat! Wat had dat lieveheersbeestje een kouwe kak, zeg. Zak door de grond beest, dacht ik. Maar in plaats daarvan zei ik: 'Piss off.' En bij wijze van ondersteuning stak ik mijn linker middelpoot omhoog.
'Pardon?' Het lieveheersbeestje verstijfde van zoveel bruut taalgebruik. Zoiets had kennelijk nog nooit iemand tegen haar durven zeggen.
'Je verstaat me toch wel of heb je stront in je oren? Dat is Engels, maar voor zo'n schijnheilig beestje als jij is dat waarschijnlijk veel te platvloers. Ik mag dan in jouw ogen een eenvoudige strontvlieg zijn, als het moet kan ik ook dure woorden gebruiken, hoor.' 'Oh, kijk eens mama, een kapoentje.'
Door al ons gebekvecht hadden we het kind niet horen aankomen. Twee monsterlijk grote handen sloten zich al bijna om ons heen toen ik een lichte verandering van luchtdruk waarnam. Shit! Als een speer vloog ik op. Voor het lieveheersbeestje, dat toch al veel minder snel was dan ik, kwam de waarschuwing te laat. Zij werd mee naar boven getild en even later zat zij opgesloten in een glazen potje. Zonder gaatjes. Maar wel met verse takjes liguster, dat moest ik toegeven.
'Help,' hoorde ik het lieveheersbeestje door het glas roepen. 'Help!'
Ik lachte in mijn vuistje. Soms, dacht ik, was het een groot voordeel dat ik 'maar' een vlieg was. En dan nog eentje die naar poep rook ook. Dat was kennelijk afschrikwekkend genoeg om niet als bezienswaardigheid in een glazen potje te eindigen. Vol leedvermaak vloog ik naar de eerste de beste warme, zachte hoop om te doen waar ik behoefte aan had. Goddeloos lekker eieren leggen.
|
