|
Er is een man ontploft op de Dam in Amsterdam!
Wanneer ik wakker word, loop ik altijd direct op de televisie af. Ik ben sensatiebelust, een behoefte die nooit genoeg gestild kan worden. Waar de meeste mensen afhaken, haak ik in.
Tsunami's, onthoofdingen, voetbalrellen, ingestorte bruggen, aanslagen, niets is mij te veel. Als ik het nieuws kijk, hóóp ik dat er iets verschrikkelijks in de wereld is gebeurd. Gelukkig is dit regelmatig het geval. Een acht uur journaal zonder doden en gewonden hoeft van mij niet uitgezonden te worden.
Het nieuws dient ter vermaak. Bovendien is het een troost voor me. Wanneer ik me druk maak om bijvoorbeeld de inhoud van mijn portemonnee en vervolgens van Jeroen Overbeek te horen krijg dat er door een modderstroom op Sumatra een heel dorp is weggevaagd, voel ik me beter. Het is dan prettig om iets verschrikkelijks te horen, iets dat erger is dan mijn eigen situatie.
Het beste journaal dat je kan meepakken is er een waarin gewaarschuwd wordt voor schokkende beelden. De secondes tussen de waarschuwing en de beelden gebeurt er iets met me. Opwinding, verwachting, voorspelling. Klamme handen. Er komt iets gruwelijks aan. Of wanneer er rechts in beeld een hand verschijnt met een blad. Een zojuist binnengekomen extra-nieuwsbericht. Fantastisch vind ik dat. Je zou toch bijna de televisie in willen duiken en het blaadje uit Jeroen zijn handen willen rukken. Nieuws, sensatie, kom maar op met dat dodental.
Meestal wordt het niet gewaardeerd wanneer ik mijn uitgesproken mening rondom deze sensatiebelustheid uitspreek. De hypocrisie die daarvan uit gaat vind ik walgelijk. Elk mens houdt toch van spanning. Het is toch godverdomme spannend wanneer er een vliegtuig is gekaapt. Hoe loopt dit af? Dat wil je toch weten?
Mijn eerste kennismaking met deze vorm van sensatie begon in de tijd van de Golfoorlog. Ik was een jaar of acht. Wij, mijn broer en ik, zaten met chips en cola voor de televisie, wachtend op nog zo'n groene lichtflits. Oorlog verbroedert. Toen de oorlog in Afghanistan begon, zijn mijn broer en ik een week ondergedoken bij mij thuis. Chips en cola, stukje nostalgie. Een kettingbotsing is leuk voor een minuut of tien, maar bij een oorlog houdt de spanning een aantal dagen aan. Aan het begin van een oorlog is alles nog mogelijk, alles is sensatie. Aangezien nieuws alleen boeit wanneer het vers is, kijk je de eerste dagen fanatiek naar de oplopende dodentallen, de bezette gebieden en de Amerika-deskundigen. Na een week gaat de lol eraf. Dan weten we het wel. Maar gelukkig, en dat weet u ook, zal er niet veel later ergens in de wereld weer een man ontploffen.
|
