|
|
 |
|
|
|
|
|
|
 |
Wannabe a writer / hall of fame / Toet |
|
Op zich natuurlijk prachtig; als verloskundige kan ik de menselijke reproductie slechts toejuichen! Maar mijn overmatig behaarde, uit Iran afkomstige tandarts voelde al vanaf de pre-conceptie behoefte zijn voorgenomen bevruchtingsplannen met mij te delen, terwijl ik daar helemaal niet op zat te wachten.
Aan de andere kant is het ook niet verstandig onvriendelijk te zijn tegen iemand die met scherpe haakjes in je mond rondwoelt.
Bij de halfjaarlijkse controle stond hij al in de deuropening op me te wachten om me te vertellen dat hij getrouwd was. 'Wij willen graag zo snel mogelijk kinderen', deelde hij me mede, nadat ik hem had gefeliciteerd met zijn huwelijk. 'Wij werken daar heel hard aan.'
Dat is het nadeel als je te scheutig bent met informatie over je beroepsbezigheden. Waarom heb ik ook niet gezegd dat ik huisvrouw ben? Zonder hobbies.
Hij babbelde tijdens de behandeling rustig verder omtrent de voorgenomen bevruchting. Doordat Nederlands niet zijn geboortetaal is en zijn mond achter een monddoek en zijn gezicht achter een plastic laskap schuilgaat -mijn tandarts neemt geen enkel risico!- is hij slecht te verstaan. Tel daarbij op het geluid van krassende haakjes en tandsteenverwijderende boortjes, mijn beperkte belangstelling en je kunt je voorstellen dat gelukkig niet alles even duidelijk doorkomt.
Bij mijn volgende controle meldde hij dat het gelukt was. 'Mijn vrouw is zwanger!' Hij straalde van oor tot oor. Hij woont niet in ons werkgebied, dus tot mijn opluchting kon ik hem een andere praktijk aanbevelen. Hij keek schichtig van links naar rechts, als een kleptomaan die op het punt staat een CD in zijn jaszak te laten verdwijnen, bracht zijn gezicht dicht bij het mijne en vertrouwde me toe: 'Ze heeft nu hele grote borsten!'
Ik zei maar 'zo' en probeerde niet te denken aan wat hij daar thuis mee uitspookte.
Zes maanden later was zijn nageslacht een feit. Maar mijn harige gebitsdeskundige had wallen onder zijn ogen, zag bleek en zelfs zijn stem klonk dof. 'We hebben een zoon', zei hij.
Dat was het goede nieuws. Het slechte nieuws was dat ik een gaatje had. O, die vervloekte mini-marsjes!
Ik kreeg een verdovend prikje en een ding in mijn mond waarvan ik de naam niet weet, maar 'slurpie' zou het goed omschrijven. Met de boor in zijn ene hand en een watje in zijn andere hand kreeg mijn tandarts onverwacht een moment van bezinning. Hij slaakte een dramatische zucht, waardoor zijn laskap kort besloeg, staarde naar zijn cremekleurige verticale lamellen en zei: 'Hij huilt héél veel.'
Het geluid van de slurpie vulde de vallende stilte.
Hij vervolgde: 'El-ke nacht. Heel lang. Is dat normaal?'
Het idee een labiele tandheelkundige met slaapgebrek een precisieuze behandeling aan mijn gebit uit te laten voeren sprak me niet zo aan. Puur uit eigenbelang stelde ik voor de afspraak te verzetten. Dit viel in hele goede aarde. Met mijn verdoofde wang nam ik haastig afscheid.
Thuis pakte ik snel de Gouden Gids en sloeg hem open bij de 'T'.
|
|
Naar boven
|
|
|
|
|
|
